استفاده از تکنولوژی نوین در هر عرصه ای از یک سو فرهنگ ویژه خویش را می طلبد و از سوی دیگر مستلزم تدارکات و امکانات ایمنی و فنی است تا برخورداری از آنها بر خلاف هدف آنها که تأمین آسایش و رفاه جوامع است، پیامدهای ناخوشایند، بیماری آفرین و مرگبار نداشته باشد.
این پدیده ناهمخوانی بین تکنولوژی و الزامات استفاده از آن در کشورهای رشدنایافته و هم چنین جوامعی که حکومت های بی کفایت و نالایق دارند، بیش از هر جای دیگر دیده می شود.
حرص و اشتیاق جمهوری اسلامی برای داشتن نیروگاه های مختلف بدون رعایت استانداردهای بین المللی مثال زدنی است.
گمان نمی رود به ویژه پس از فاجعه نیروگاه «چرنوبیل» در اوکراین (بخشی از اتحاد شوروی پیشین) در سال 1986 کسی در آنچه می تواند خطا در کاربرد و نگهداری این نیروگاه ها بر سر انسان و طبیعت بیاورد، تردیدی داشته باشد. رژیم ایران اما نه تنها در این زمینه ظاهرا هیچ نگرانی ندارد بلکه نیازی نیز احساس نمی کند به آن گروه از نیروگاه هایی بپردازد که برای تولید برق و انرژی در نقاط مختلف کشور به تولید مشغولند. در همین زمینه، خبرگزاری ایسناد از قول محمدحسن آصفری نماینده اراک در مجلس اسلامی می نویسد: «به دلیل وجود نیروگاه، شهر اراک از 365 روز سال 250 روز را در آلودگی می گذراند و هیچ تعهدی هم برای رفع آلودگی در این شهر وجود ندارد».
نماینده اراک دلیل این آلودگی را «نیروگاه شازند» دانست و گفت: «متأسفانه سازمان انرژی اتمی به تعهد خود عمل نکرد» و هم چنین «توجهی از سوی سازمان محیط زیست برای رفع آلودگی» صورت نمی گیرد. به نوشته ایسنا، آصفری گفت: «300 نفر به دلیل گرفتار شدن به بیماری سرطان در نوبت بیمارستان هستند» و «مدعی شد»: «دلیل عمده این بیماری وجود نیروگاه و آلودگی ناشی از آن است».
اراک و شهرهای پیرامون آن به دلیل نیروگاه های مختلف از آلوده ترین مناطق ایران به شمار می روند و این در حالیست که نهادهای رسمی و رسانه های جمهوری اسلامی توجه خود را بر روی آلودگی در شهرهای بزرگ متمرکز کرده اند که بر اساس آمار و گزارش های منتشر شده، آمار مرگ و میر در آنها بر اثر آلودگی های مختلف، از جمله هوا، به مرحله هشدار دهنده رسیده است.
کیهان آنلاین
