سایت «الف»: تا دیر نشده باید تیم اقتصادی دولت را محاکمه کرد!
چه در میان ابواب جمعی جمهوری اسلامی و چه در میان به اصطلاح نیروهای اپوزیسیون که به دنبال «اصلاح» و «تغییر رفتار» رژیم هستند، کم نیستند افراد و افکاری که تلاش می کنند کاسه و کوزه نابسامانی ها و فلاکت های اقتصادی و اجتماعی را بر سر دولت احمدی نژاد بشکنند و به این ترتیب هم زمینه را برای حقانیت اندیشه و سیاست خود فراهم آورند و هم نظام و رهبری آن را از زیر بار انتقاد و مخالفت دور نگاه دارند.
سایت «الف» منسوب به احمد توکلی نیز در این مجموعه، در کنار رقبای دولت کنونی، هر بار احمدی نژاد و دولت او را مورد حمله قرار داده و تلاش می کند نه سیاست های کلان رژیم و رهبری آن بلکه احمدی نژاد و سیاست های دولت وی را مسبب اصلی وضعیت کنونی کشور قلمداد کند.
«الف» در تحلیلی زیر عنوان «ندانم کاری های تیم اقتصادی این دولت تمامی ندارد؟» ضمن «ولخرج» خواندن دولت و انتقاد از سیاست آن مبنی بر ممنوعیت برخی واردات، می نویسد: «چگونه دولتی که در کل دهه هشتاد برای تأمین درآمد ولخرجی هایش و همزمان با افزایش درآمد نفت و به بهای تضعیف تولید، یک شبه سیاست تشویق واردات را در پیش گرفت و هیچ وقعی هم به منتقدین ننهاد، حالا ساز دیگری کوک می کند و انتظار همراهی مردم را دارد».
«الف» ضمن حمایت از کسانی که در این عرصه فعالیت دارند، نتیجه می گیرد: «حقیقت این است که نه اقتصاد ایران و نه کارآفرینان ایرانی دیگر تاب تحمل ندانم کاری های تیم اقتصادی این دولت بی کفایت را ندارد و تا دیر نشده و باید برای مهار خطاهای دولت و محاکمه تیم اقتصادی آن باید تصمیمی جدی گرفت»!
گذشته از آنکه محدود و منسوب کردن خطاها و فلاکت های اقتصادی فقط به دولت احمدی نژاد و تیم اقتصادی خود تنها یک فرصت طلبی از سوی کسانی است که از یک سو تنها به دنبال منافع اقتصادی خود و خانواده های مافیایی خویش و از سوی دیگر به دنبال به دست آوردن قدرت سیاسی بیشتر در «انتخابات» ریاست جمهوری آینده هستند، باید گفت چه در این شرایط و چه سال دیگر پس از «انتخابات» هر دولت دیگری که قوه مجریه را در دست داشته باشد، تا زمانی که در سیاست های کلان رژیم، از سیاست خارجی تا سیاست اتمی و تروریستی تغییرات بنیادی صورت نگیرد، هیچ تغییر اساسی نیز در شرایط اقتصادی کشور روی نخواهد داد. بخشی از رقابت پیدا و پنهان درون رژیم که همواره با تأیید و تکذیب نیز همراه است، برای پیشبرد چنین تغییر بنیادین در سیاست خارجی و اتمی رژیم است که هر موفقیتی در آن جز به معنای کوتاه آمدن رژیم از مواضع سه دهه ای خود نخواهد بود. موفقیتی که امکان ندارد بدون تغییرات سیاسی و اجتماعی در جامعه به دست آید.
