از کودک حسین گرفته تا برادرش،از خودش تا غلامش،از قاری قرآن تاآن معلم اطفال کوفه، تا آن موذن، تا آن مرد خویشاوند یا بیگانه، تا آن مرد اشرافی و بزرگ و با حیثیت در جامعه خود و تا آن مرد عاری از همه ی فخرهای اجتماعی، همه برادرانه در برابر شهادت ایستادند تا به همه مردان، زنان، کودکان، پیران و جوانان همیشه ی تاریخ بیاموزند که باید چگونه زندگی کنند.(علی شریعتی)
حسین با یاران اندکش در عاشورا کشته شد، عاشورا تنها یک تراژدی نیست (تراژدیی که بدست و اراده ی حاکم جبار و دیکتاتور وقت رخ داد) عاشورا یکی از نمادهای ایثار، ایستادگی وحق جویی در برابر ظلم،بی عدالتی، اختناق،خشونت و سلطه ی حاکمان جبار است. فرقی هم ندارد که حاکمان و عاملان حکومت وقت مسلمان باشند یانه، خود مجریان دین خدا باشند یانه، در هر زمان و در هر مکان می تواند رخ دهد.
مگر یزید مسلمان وخلیفه ی مسلمانان زمان خود نبود؟ مگر از خویشاوندان حسین نبود؟ پس هر حاکمی میتواند ظالم باشد، می تواند با اعمال سرکوبگرانه خود اختناق را به جامعه ای که بر آن حکم می راند هدیه کند.ما ایرانیان با داشتن هزاران سال تمدن به وفور شاهد هر دو گونه در طول تاریخ بوده ایم: به قدرت رسیدن حاکمان ظالم و تولد نمادهای مبارزه و ایثار در برابر ظلم حاکمان وقت. از مانی گرفته تا گئومات مغ تا کاوه آهنگر و فریدون،از مزدک گرفته تاشعوبیه تاابومسلم خراسانی از سپیدجامگان تا سرخ جامگان و بابک خرمدین و عیاران تا سربداران تا دلیرن تنگستان تا مشروطیت تا ملی کردن صنعت نفت تا نوژه تا فروهرها تا فریدون فرخزادها تا جنبش دانشجویی و کوی دانشگاه تا اکبرمحمدی ها تا نداها و سهراب ها و ستارها ...
اما چرا اکنون به جای اینکه بیشتر به پیام این نمادهای مبارزه توجه شود مردم از جنبه های دیگر به آن نگاه می کنند؟ یکی از دلایل آن، تبلیغات گسترده حکومت بر آن بخشی است که می خواهد مورد توجه عموم قرار گیرد. با آنکه مراسم عزاداری برای حسین در حکومت فعلی هر سال گسترده تر و با هزینه ی بیشتری برگزار می گردد اما روح شجاعت و ایثار و ایستادگی در برابر ظلم که باید با چنین مراسمی در بین مردم قوی تر شود رفته رفته کم رنگتر شده و به خاموشی گراییده! چرا؟
چرا بی تفاوت شده ایم؟ چون ما مردمی هستیم که خودمان به دنبال مطالعه نمی رویم و بسنده می کنیم به مطالبی که مودیان دینی برایمان می گویند. حسین را می بینیم آنطور که مداحان برایمان تصویرش می کنند، آن را می شناسیم به آنچه که ایشان برایمان از او می گویند، راه او را می رویم به آنشکل که طراحان مذهب برایمان ترسیم می کنند، و تا زمانی که وضع به این منوال باشد این شرایط تغییر که نمی کند هیچ تازه بدتر هم می شود همینطور که در طول این سی و سه سال رخ داده. اما آیا می توانی به این سئوال حسین و یارانش و تمامی نمادهای مبارزه با استبداد و ستم ظالمان که در طول تاریخ جان خود را از دست داده اند پاسخ دهی که: سازش با ظلم و سکوت در برابر بی عدالتی به چه قیمتی؟ به قیمت خون امثال ایشان!
پس خردورزان به پا خیزید که زمان زمان ایثار و از خود گذشتن است.
از کمپین نگاه امام حسین به شیعیان
