روشنفکر یا خالیبند عرصه عمومی؟
بخش عمدهای از ما اهالی رسانه، بنا به منفعت یا برای اثبات دیدگاه خود، به طور گزینشی مسائل را نگاه میکنیم. همه ما کمابیش دچار این بلیه هستیم، اما باید بپذیریم که اگر خود را «روشنفکر عرصه عمومی» معرفی میکنیم، مسوولیتمان بالاتر از آنی است که همه چیز را سرهم بندی کنیم و سر خلق را شیره بمالیم. روشنفکری در مملکت ما شده عین جای مهر نماز روی پیشانی. طرف آنقدر میخواهد خود را مومن نشان دهد که حاضر است مهر را داغ کند تا بافت پوستی پیشانیاش تغییر یابد. مدعی روشنفکری هم چنین موجودی است، منتهی شیکتر!
