اسم کریم شیرهای را احتمالاً شنیدهاید. لقب شیرهای را جهت شیرینکاریهایش به او داده بودند. عبدالله مستوفی در تاریخ اداری و اجتماعی دوره قاجاریه مینویسد:
«کریم شیرهای نایب نقاره خانه بود و نقاره چیها (دستۀ موزیک) را تحت اداره داشت و چون مرد بذله گوی خوشمزهای بود در دربار و خلوت شاه رخنه کرده و دلقک درباری شده بود و کم کم به همه کس لیچار (متلک) میگفت. ناصرالدین شاه هم با وجود این که خیلی اهل این قبیل شوخیها نبود، سیاستش اقتضا میکرد که جلو نایب کریم را باز بگذارد تا درباریهای او از خرک در نروند. درباریها و سایر رجال هم برای این که از زبان او مصون باشند هر یک به او باجی میدادند...»
آنگاه به حکایت نایب کریم و سالی که بهارش گم شده بود میپردازد:
