بنا بر گزارش‌های مربوط به حقوق بشر در ایران: خشونت محور اصلی حاکم در جمهوری اسلامی‌است

چهارشنبه ۸ ژانویه ۲۰۱۴ مرکز سیاست خارجی ، یک موسسه تحقیقاتی در انگلستان، آغاز تارنمای مستقل گزارش حقوق بشwww.ihrr.org ایران را اعلام کرد. این تارنما، علاوه بر سه گزارش گذشته، مجلد گزارش جدید در رابطه با مسئله مهم خشونت را در اینترنت به طور رایگان منتشر کرده است.

این مجلد واقعیت خشونت در ایران و چگونگی نفوذ آن در تمام سطوح جامعه، از اقدامات دولت گرفته تا فرهنگ زندگی شهروندان را تجزیه و تحلیل می‌کند. مقالات مندرج در باره تعدادی از مسائل مهم، مانند نقش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی‌و بسیج، قوانین جمهوری اسلامی، استفاده از مجازات اعدام در گسترش رعب و وحشت، رفتار غیر قانونی با زندانیان و تبعیض سیستماتیک علیه زنان و اقلیت‌های قومی‌و مذهبی در ایران است.

از هشدار گذشته است: تابستان ۶۷ در حال تکرار است!

پس از زهر آتش بس خمینی حالا نوبت زهر اتمی‌خامنه‌ای است. خمینی فرزند خلف فقهای اسلام، خمینی بومِ شوم این مرز و بوم و همان بوفِ کور بود. خامنه‌ای اما یک شبه از حجت‌الاسلامی‌به عالِم فقیه برکشیده شد. هیچ فکر و رفتاری از او، درست مانند جایگاهش، اصالت ندارد. اگر مانده است، به این دلیل است که جامعه نیز اصالت خود را گم کرده است! امروز دیگر گروه‌های سیاسی ۲۵ سال پیش در دسترس نیستند تا بهای سازش اتمی‌را بپردازند. بهایی و کُرد و بلوچ و خانواده‌های مذهبی و قومی‌هستند که اسیر دست رژیم‌اند. در خون اینان به سوی ژنو می‌رانند.

دلیل فراوانی و روییدن امام زاده‌های نوظهور!

 سایت فرارو با انتشار گزارشی به توجیه ظهور امام زاده‌های جدید می‌پردازد و با استناد به صحبت های یک پژوهشگر حوزه مردم شناسی دلایل وجود امامزاده‌ها، به ویژه در استان مازندران را بیان می‌کند.

در بخشی از این گزارش آمده است: «با توجه به این‌که مازندران جزو نخستین نقاطی است که سادات و علویان به آنجا آمدند، تعداد بیشتری امامزاده در آن وجود دارد. برخی سادات که در قرن‌های اولیه پس از ورود اسلام در نقاطی از ایران ساکن بودند، از دست دشمنان فرار می‌کردند و به مازندران می‌رفتند، چون کوه‌های برافراشته‌ البرز و جنگل‌های انبوه این‌ منطقه، مانع ورود دشمنان می‌شد.»

فساد در فوتبال ایران بیداد می‌کند

فریاد شیران، کارشناس فوتبال گفت: فساد در فوتبال ایران بیداد می‌کند و در تمام سطوح فوتبال ریشه دوانده است.

ناصر فریادشیران در گفتگو با باشگاه خبرنگاران گفت: «من قاطعانه می‌گویم که تمام حرف‌هایی که درباره تبانی و رشوه در داوری فوتبال زده شده است کاملا صحت دارد و عین واقعیت است همه و همه از جمله مجلس، بازرسین می‌دانند که در فوتبال ایران فساد وجود دارد.» به گفته وی «مافیای پرقدرتی در فوتبال هست که مثل سرطان در تمام سطوح فوتبال ریشه دوانده و مثل خوره فوتبال را می‌خورد.»

تحلیل وقایع ایران از دیدگاه دیگران: خوشبینی یا خوشباوری؟ انتقال قدرت سیاسی از «پپسی» به «کوکا»!

همان روز که دولت جدید آغاز به کار کرد، در خطبه‌های نماز جمعه تهران گفته شد «ضمن این که نماز، روزه، زکات، حج و ولایت از پایه‌های دین شمرده شده‌اند، ولایت از همه این‌ها مهمتر است، عظمتی که نصیب ما شده به‌برکت تبعیت از امام (خمینی) و فرمانبری از مقام معظم رهبری (خامنه‌ای) است» بنابراین وزرا باید این مسأله را وظیفۀ اصلی خود تلقی کنند.

دندانه‌های کلید زنگ زده روحانی یکی پس از دیگری می‌شکند!

روحانی که با شعار آزادی زندانیان سیاسی و انسجام ملی و تعامل با جهان و با در دست گرفتن کلیدی نمادینف به قول خود، تدبیر توانست جمهوری از نفس افتاده اسلامی‌را با یک ماساژ قلبی مناسب سر پا کند، هنوز هیچ برنامه خاصی برای رسیدن به شعارهای خود ارایه نکرده است.

البته دادن شعارهای بی پایه و اساس که خود نامزد ریاست جمهوری هم بهتر از هر کس دیگر می‌داند توانایی انجام آنها را ندارد تنها مختص روحانی نیست و این روش از سوی روسای جمهوری سابق حکومت اسلامی‌نیز بسیار مورد استفاده قرار گرفته است.

بی تفاوت‌ها و منفعت طلب‌ها، مهلک ترین نیروی سرکوب جمهوری اسلامی‌هستند!

اگر جوامع انسانی را بررسی کنیم در آنها به شباهت‌های بسیاری می‌رسیم. در همه این جوامع، بخشی کوچک، پیشرو  و مولد فکر و اندیشه و آزادی طلب هستند که وظیفه رهبری جامعه را دارند و با روشن کردن راه‌ها برای سایرین، جامعه را در راه تکامل و بالندگی یاری می‌کنند.

در همین جوامع بیشترین مردم دنباله رو رهبران و مولدان فکر و اندیشه هستند و به فراخور نیازها و منافع خود از اندیشه‌های مختلف تبعیت می‌کنند.

بخش مهمی‌از مردم نیز در تمام جوامع وجود دارند که نسبت به آنچه در اطراف آنها می‌گذرد بی تفاوت بوده و سرنوشت خود را جدا از جامعه و منافع ملی دنبال می‌کنند و در بی تفاوتی و منفعت طلبی شخصی، حاضر به نادیده گرفتن حقوق همه به نفع خود هستند.

بشنو و بدان!

 برای بهتر و بیشتر شناختن هرکس، بهترین راه گوش سپردن و تأمل کردن در حرف‌هایی است که بر زبان می‌آورد چه از روی صداقت باشد، چه برای فریبکاری. همین‌گونه است دربارۀ یک حکومت.

حکومتگران با حرف‌هایی که می‌زنند ماهیت حکومتشان را آشکار می‌سازند. به‌قول معروف، حرفشان مچشان را باز می‌کند. در بعضی سیستم‌های حکومتی که دموکراسی نامیده می‌شوند ساز و کار نظام به‌گونه‌ای است که حکومتگران را وادار می‌سازد وقتی می‌خواهند سخنی بر زبان بیاورند، دو بار فکر کنند چون می‌دانند اگر یک کلمه پس و پیش بگویند سر و کارشان با مطبوعات مچ‌گیر و احزاب و گروه‌های رقیب می‌افتد و رفع و رجوعش آسان نخواهد بود. همین خود علامتی شاخص، بلکه شاخصترین علامت است برای شناخت ماهیت حکومت و حکومتگران.

جمهوری اسلامی‌در برابر کابوس و خطر تحریم انتخابات تقلبی و «مهندسی»شده

موج تحریم انتخابات تقلبی و فرمایشی و «مهندسی» شده دوره یازدهم ریاست جمهوری اسلامی‌رو به گسترش است. در کنار احزاب و گروه‌هایی که انصراف خود را از شرکت در انتخابات تقلبی اعلام کرده اند، از جمله سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی‌و در کنار افرادی که گفته اند رأی نخواهند داد مانند فائزه رفسنجانی و تاج زاده و موسوی خوئینی، برخی از روحانیان نیز وارد صحنه تحریم شده و به اشکال گوناگون از مخاطبان خود خواسته اند با این انتخابات تقلبی همراهی نکنند از جمله ناصر مکارم شیرازی نیز با صدور فتوایی از مردم خواست پای صندوق‌های رأی حاضر شوند «ولو اینکه رأی سفید بدهند».اگرچه رژیم اسلامی‌ایران تنها به همان حضور مردم پای صندوق‌های رأی نیاز دارد و اینکه آنها اساسا به چه کسی رأی می‌دهند یا رأی خود را به شکل سفید در صندوق می‌اندازند، اهمیتی ندارد ولی همین موضع نشان از تضعیف فزاینده موقعیت «مقام معظم رهبری» دارد که سالهاست فرد مورد نظر خود را از صندوق‌ها بیرون می‌کشد.

علائم و عوارض خودمائوبینی!

رهبر جمهوری اسلامی‌دچار مشکل «خود مائو بینی» است و چنین می‌پندارد که کلید سرنوشت جهان را به‌دست او سپرده‌اند تا «نظام سلطه» را براندازد، آمریکا را به‌زانو درآورد، بساط سرمایه‌داری و سرمایه‌داران را برچیند و حکومت مستضعفان را جانشین آن سازد. با چنین توهّمی، مثل «صدر مائو»، هرکس را منکر چنان اقتداری باشد به‌چشم دشمن می‌نگرد ولو آن که برکشیدۀ خودش بوده باشد.

متقابلا، هرکس بخواهد جای طردشدگان را بگیرد لاجرم باید فکر و ذکری نداشته باشد جز مدیحه‌گویی و تکرار کلمات رهبرفرموده به‌عنوان آیۀ آسمانی.

اکبر گنجی مسؤول ستاد فراموشی سوابق اکبر‌هاشمی‌شد

فالس نیوز: اکبر گنجی مسوول ستاد فراموشی سوابق اکبر‌هاشمی‌شد

● کار این ستاد، فراموش کردن حرف‌های این اکبر و کارهای آن اکبر است
● اکبر گنجی پس از ارسال نامه «فدایت شوم» برای اکبر‌هاشمی، مسوولیت ستاد فراموشی اعمال‌هاشمی‌رفسنجانی و تشویق حضار برای شرکت در انتخابات را دو دستی قاپید!

منشور ۹۱ و منشور شورای ملی؛ شباهت‌ها و تفاوت‌ها

این مقاله در پاسخ به پرسش در مورد مقایسه منشور ۹۱ ومنشور شورای ملی، تفاوت‌های آن و اهمیت تدوین باورها و ارزشهای گروه‌های سیاسی نوشته شده است. همانگونه که در مقاله پیشین ذکر شد:  ”به سود جامعه مدنی این است که کنشگران و فعالین سیاسی  اندیشه خود را بر پایه ارزشهایی مشخص و مدون  گذاشته و به فصیح ترین روش ممکن در ارایه آن بکوشند، آنگاه شهروندان امکان مطالعه و انتخاب بهترین راه موجود را خواهند یافت. اگر منتقدین قدرت نتوانند چنین ارزشهایی را نهادینه کنند بدون شک در ایجاد جایگزین ارزشی برای جمهوری اسلامی‌دچار مشکل خواهند بود”.

طنزی با یک تحلیل واقعی از وضعیت کشور و انتخابات در جمهوری اسلامی: فری کثیف و اسمال سگ دست ثبت نام کردند!

طنز زیر در سایت «خبرآنلاین» منتشر شده است که خیلی مختصر و مفید وضعیت اسفناک کشور و مضحکه انتخابات را در رژیم جمهوری اسلامی‌تصویر می‌کند. جالب اینجاست که خبرها و عکس‌های واقعی که از داوطلبان نامزدی در انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری اسلامی‌منتشر شده است، برخی به مراتب مسخره تر از آن چیزی است که در این طنز گویا به تصویر کشیده شده است. گفتنی است که رسانه‌های رژیم عکس و تفصیلات مربوط به داوطلبانی را که بیشتر به خاطر دست انداختن رژیم ثبت نام می‌کنند منتشر می‌کنند ولی به روی خود نمی‌آورند که نامزدهای به اصطلاح «جدی» هم عین همین‌ها هستند و در مواردی شکل و شمایل و سخنان شان به مراتب مسخره تر و طنزآمیزتر از این نمونه‌هاست از جمله اینکه نامزدهای «جدی» واقعا انتخابات را «جدی» گرفته اند و این مضحک تر از کار همه آن نامزدهای معمولی است که حتا بیش از نامزدهای «جدی» رژیم مورد توجه رسانه‌ها قرار می‌گیرند و  چند روزی هم سبب خنده و مزاح مردم می‌شوند.

«خودی‌ها» با چنگ و دندان به جان هم افتاده‌اند

جنگ الفاظ بر سر «اسلام‌ ایرانی» و «ایران اسلامی» بالا گرفته است

جنگ قبیله‌ای در جمهوری اسلامی‌هرروز ابعاد گسترده‌تر و اشکال تازه‌تری پیدا می‌کند. در مجادلات انتخاباتی، طرفداران «اسلام ایرانی» و «ایران اسلامی» رویاروی هم قرار گرفته‌اند. اسفندیار رحیم مشایی می‌گوید «باید تلاش کرد اسلامی‌را که برآمده از مکتب ایران است به جهان شناساند، دیگر طرح کلیّتی به‌نام اسلام جواب نمی‌دهد» و رئیس قوه قضائیه، آیت‌الله لاریجانی، می‌خروشد که «ما اول مسلمان هستیم و بعد، ایرانی. ایران با اسلامیت درخشان شده است و نه این که اسلام از ایرانیت رونق گرفته باشد»!

انقلاب ممه ای

همه چیز را نمی‌شود همه گاه گفت. برخی چیزها را اگر بگویی مردم گمان می‌کنند که زده به سرت. کارت هم بدتر می‌شود اگر پا به سن گذاشته باشی. یکی از بدبختی‌ها، که باورش برای دیگران دشوار است کاهش یافتن ِ سرعت دریافت گیرنده تلویزیون و رادیوی برخی از آدم‌های پا به سن گذاشته است. گاهی خبری که امروز پخش شده یکی، دو هفته  دیگر به گیرنده  تو می‌رسد. البته جوان‌ها که کنار آدم نشسته باشند متوجه این کُندی دریافت ِ گیرنده نمی‌شوند زیرا سرشان به کار خودشان است. چندی پیش داشتم این را به آقای «بیخیال» می‌گفتم، باور نمی‌کرد.

از خون جوانان وطن لاله دمیده

همه می‌پرسند چرا یک بار دیگر ماشین آدمکشی جمهوری اسلامی‌سرعت گرفته است و هر روز و هر ساعت از اعدام «بیگناه» دیگری به دست جلادان نظام خبر می‌رسد؟  تأکید ما روی بیگناهی است.  زیرا همه کس بیگناه است مگر خلاف آن در یک دادگاه قانونی، یعنی جائی که همه قواعد و اصول ضامن حقوق انسانی رعایت می‌شود، به ثبوت رسیده باشد. از آنجا که اکثر موازین، مقررات و قوانین جمهوری اسلامی‌فرسنگ‌ها با حد اقل شرایط متعارف در جهان آزاد فاصله دارد، باید همه آنهائی را که در این محاکم قرون وسطائی محاکمه، محکوم و اعدام می‌شوند بی‌گناه دانست و این نوع اعدام‌های خودسرانه را جنایت نامید.  این اعدام‌ها چهره دیگری از تروریسم است، زیرا هدف از تروریسم نیز ارعاب و ایجاد وحشت است برای دستیابی به اهداف غیر مشروع.

کیهانِ تهران ارگان بیت رهبری به احمدی نژاد: یواش تر! به پایان راه نزدیک می‌شوی! ما هم گوشه پرونده تو را «بالا» می‌زنیم!

کیهانِ تهران معروف به ارگان بیت رهبری که همواره در بزنگاه‌های سیاسی یا «تمام شدن کار» را گزارش کرده و یا تکلیف افراد و گروه‌های درگیر نظام را تعیین کرده است، پس از سخنان محمود احمدی نژاد در سفرش به استان خوزستان درباره تهدید شدن وی و اینکه به او پیام داده اند که پدرش را در می‌آورند ولی او از چیزی نمی‌ترسد و «هزاران احمدی نژاد فدای یک قطره عدالت و یک موی سر مردم ایران» و هم چنین تهدید متقابل از سوی او که اگر پرونده برخی‌ها را «بالا بزند» آنها دیگر جایی در میان مردم نخواهند داشت، در یک یادداشت تند ثابت کرد که احمدی نژاد چندان هم بی ربط نگفته است!

در سوگ هفتصد میلیارد دلار مرحوم

اگر صحنه سازی‌های موسمی «انتخابات» در جمهوری اسلامی از هر سودی بَری باشد، دست‌کم فرصتی ایجاد می‌کند تا اندک گوشه‌ای از نزاع‌های درونی رژیم و فساد و تباهی گسترده آن هویدا شود. در این روزها، هم‌زمان با ریزش ممتد اعتبار و تسلط «رهبرمعظم»،  ناظر بر شدت و خشونت نزاع بر سرقدرت و غارت سرمایه‌های کشور هستیم. در این ارتباط افاضات اخیر محسن رضائی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام در شهرستان دِیلم قابل توجه است. وی می‌گوید «هفتصد میلیارد دلار در طول هفت سال گذشته از سوی دولت به صورت نادرست مصرف شده است و تنها سی درصد چالش‌های کنونی کشور مربوط به تحریم‌ها و هفتاد درصد دیگر مربوط به نحوه مدیریت و ساختار نادرست اقتصادی کشور است، که در سه دولت گذشته به آن توجه نشده است».

ما بارها در این ستون یادآور شدیم که سرانجام عامل اصلی ریزش و نابودی نظام کنونی، فساد حکومتی و فروپاشی اقتصاد کشور خواهد بود. مسائل اقتصادی زمانی که آغاز می‌شود بر خلاف مسائل سیاسی با زور و سرکوبی امکان چیره شدن بر آن وجود ندارد. همانگونه که اشتباهات و سوء سیاستهای اقتصادی اندک اندک انباشته می‌شود، زمانی که به اشباع رسید دیگر مهار کردن آن با نطق و خطابه و حتی خشونت و سرکوب امکان‌پذیر نیست.  با آنکه عوارض و نتایج فساد و ندانمکاری‌های حکومت که بر جامعه تحمیل می‌شود تدریجی است، زمانی که رویهم انباشته شود تأثیراتی عمیق دارد. یکی از اساسی‌ترین تفاوت‌های سیاست و اقتصاد دقیقاً در همین نکته پنهان است. در حالی که در مورد مسائل سیاسی، مثلاً تقلب در انتخابات، رژیم با یک عکس‌العمل سریع می‌تواند، با سرکوبی بیرحمانه، اعتراضات را فرونشاند، رویارویی با مسائل اقتصادی با چنین حربه‌هایی امکان‌پذیر نیست. اشتباهات اقتصادی حکومت موضوعی نیست که آثار آن از روزی به روز دیگر قابل مشاهده باشد. همانگونه که امروز در مورد دولت احمدی‌نژاد مشاهده می‌کنیم سال‌ها طول کشیده است تا بر اثر اشتباهات بیشمار او در امور اقتصادی کار به بحران اقتصادی امروز  کشانده شود.

بُزک نمیر، بهار میاد...

اسم کریم شیره‌ای را احتمالاً شنیده‌اید. لقب شیره‌ای را جهت شیرینکاری‌هایش به او داده بودند. عبدالله مستوفی در تاریخ اداری و اجتماعی دوره قاجاریه می‌نویسد:

«کریم شیره‌ای نایب نقاره خانه بود و نقاره چی‌ها (دستۀ موزیک) را تحت اداره داشت و چون مرد بذله گوی خوشمزه‌ای بود در دربار و خلوت شاه رخنه کرده و دلقک درباری شده بود و کم کم به همه کس لیچار (متلک) می‌گفت. ناصرالدین شاه هم با وجود این که خیلی اهل این قبیل شوخی‌ها نبود، سیاستش اقتضا می‌کرد که جلو نایب کریم را باز بگذارد تا درباری‌های او از خرک در نروند. درباری‌ها و سایر رجال هم برای این که از زبان او مصون باشند هر یک به او باجی می‌دادند...»

آنگاه به حکایت نایب کریم و سالی که بهارش گم شده بود می‌پردازد:

انتخابات، صحنه درگیری و زورآزمایی گروه های مافیایی رژیم

انتخابات در جمهوری اسلامی همواره بیش از آنکه عرصه حضور و مشارکت مردم در حاکمیت سیاسی و تعیین سرنوشت خود باشد، بیشتر صحنه درگیری و زورآزمایی گروه های رقیب رژیم بوده است که با گذشت زمان هر کدام به دار و دسته های مافیایی تبدیل شده اند که به آسانی و مانند سال های نخست تأسیس رژیم از پس یکدیگر بر نمی آیند.

اکنون، در آستانه انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری نیز بدون آنکه سخنی از مردم و مسائل و مشکلات طاقت فرسای آنان باشد، از یک سو قوه مجریه به ریاست احمدی نژاد و با پشتیبانی محافلی از سپاه و روحانیان، و از سوی دیگر قوه مقننه و قضاییه به عنوان تیول برادران لاریجانی و آنها نیز با پشتیبانی محافل دیگری از سپاه و روحانیان به جان هم افتاده اند و هر کدام تلاش می کنند نیرویی را به عنوان نقطه قوت خویش به رخ بکشند که بی اعتبارتر از هر زمان دیگری است: رهبر!

کیهان لندن