‏نمایش پست‌ها با برچسب احمد احرار. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب احمد احرار. نمایش همه پست‌ها

یکشنبه، تیر ۱۶، ۱۳۹۲

بشنو و بدان!


 برای بهتر و بیشتر شناختن هرکس، بهترین راه گوش سپردن و تأمل کردن در حرف‌هایی است که بر زبان می‌آورد چه از روی صداقت باشد، چه برای فریبکاری. همین‌گونه است دربارۀ یک حکومت.
حکومتگران با حرف‌هایی که می‌زنند ماهیت حکومتشان را آشکار می‌سازند. به‌قول معروف، حرفشان مچشان را باز می‌کند. در بعضی سیستم‌های حکومتی که دموکراسی نامیده می‌شوند ساز و کار نظام به‌گونه‌ای است که حکومتگران را وادار می‌سازد وقتی می‌خواهند سخنی بر زبان بیاورند، دو بار فکر کنند چون می‌دانند اگر یک کلمه پس و پیش بگویند سر و کارشان با مطبوعات مچ‌گیر و احزاب و گروه‌های رقیب می‌افتد و رفع و رجوعش آسان نخواهد بود. همین خود علامتی شاخص، بلکه شاخصترین علامت است برای شناخت ماهیت حکومت و حکومتگران.

یکشنبه، خرداد ۱۹، ۱۳۹۲

علائم و عوارض خودمائوبینی!


رهبر جمهوری اسلامی‌دچار مشکل «خود مائو بینی» است و چنین می‌پندارد که کلید سرنوشت جهان را به‌دست او سپرده‌اند تا «نظام سلطه» را براندازد، آمریکا را به‌زانو درآورد، بساط سرمایه‌داری و سرمایه‌داران را برچیند و حکومت مستضعفان را جانشین آن سازد. با چنین توهّمی، مثل «صدر مائو»، هرکس را منکر چنان اقتداری باشد به‌چشم دشمن می‌نگرد ولو آن که برکشیدۀ خودش بوده باشد.
متقابلا، هرکس بخواهد جای طردشدگان را بگیرد لاجرم باید فکر و ذکری نداشته باشد جز مدیحه‌گویی و تکرار کلمات رهبرفرموده به‌عنوان آیۀ آسمانی.

چهارشنبه، اسفند ۰۹، ۱۳۹۱

لقمان را گفتند ادب از که آموختی، گفت از بی ادبان!


وقایع جاری در تونس و مصر، خواب و خیال جمهوری به‌‌اصطلاح اسلامی ایران را برای مصادرۀ بهار عربی باطل می‌کند.
حکومتگران ام‌القراء اسلام مدعی بودند که بهار عربی نشأت گرفته از انقلاب اسلامی ایران و نمودار تسرّی آن به سایر کشورهای اسلامی است. این آرزو که ایران به مرکز صدور انقلاب تبدیل شود و انقلاب اسلامی را ابتدا به کشورهای همجوار و سپس سرزمین‌های دورتر صادر کند، از روزی که خمینی بر تخت سلطنت نشست در ذهن او و حواریونش نطفه بست. آرزویی که در نطفه خفه شد اما عوارض شوم و فلج‌کننده‌اش هنوز ایران جنگ‌زده و  بلاکشیده و رنج‌دیده را رها نکرده است.
وقتی در تونس و سپس در مصر انقلاب رخ داد، به‌ویژه پس از آن که اسلامگرایان در انتخابات پیروز شدند و حکومت را به‌دست گرفتند، حکومتگران ایران خود را شریک پیروزی شمردند و بانگ برداشتند که اکنون وعدۀ امام خمینی تحقق یافت و انقلاب اسلامی به شمال آفریقا رسید.

شنبه، دی ۰۲، ۱۳۹۱

بازگشت به عصر امامت و خلافت


در آخرین یادداشت سال قبل نوشته بودیم سال 2012 سال انتخاباتی است زیرا در تعدادی از کشورهای بزرگ جهان، موعد رأی‌گیری و گزینش رهبران سیاسی فرا می‌رسد. در فهرست این کشورها نامی از مصر به‌میان نیامده بود زیرا تحولات انقلابی و تغییر نظام حکومتی، سقوط حسنی‌مبارک و جلوس محمد مُرسی بر کرسی ریاست جمهوری در تقویم سیاسی سال 2012  پیش‌بینی نشده بود.
اوضاع مصر در آخرین روزهای سال 2012 مهمترین مسألۀ بین‌المللی را تشکیل می‌دهد. شش ماه پس از انتخابات ریاست جمهوری و روی کار آمدن محمد مُرسی کاندیدای اخوان‌المسلمین، اکثریتی از آنها که با سنگر گرفتن در میدان «التحریر» قاهره و بالا بردن پرچم انقلاب، «بهار آزادی» را برای مصر به ارمغان آوردند بر دولت جدید شوریده و با مقاومت نیروهای دولتی و طرفداران دولت روبرو شده‌اند.