برای سالروز فروغ

…با یادِ آن پرنده که دیگر نیست

تو با بهار پریدی

هنوز یادِ عزیزت کنار پنجره، مانده‌ست
و لاله‌های حیاط
به سوگواری ِ دست ِ نوازشت ای دوست!لباسِ تازه، نپوشیدند.

و آن بنفشه که بوی ترا به تن دارد
چه غمگنانه ترا آه… می‌کشد ای ماه!

تو با بهار پریدی
و آفتابِ سحرگاهِ برکه‌های غریب
پس از غروبِ تو! بابیقراریِ نرگس
ز مهربانیِ چشمِ تو 
گفت و گوها داشت.

«بوشهرِ» درد

جانا کجاست دست «منوچهر آتشی»؟

آوار
ناگهانه، فرو ریخت
بر عشق، بر ترانه وُ آواز
بر ساز.

 سازی که همصدای سرافرازِ زندگی ست.
در زیر خاک، مانده اند اینک
آواز وُ ساز وُ عشق
با قصه ای سیاه که فریاد می کشد
کابوس سرد را.

جانا کجاست دستِ «منوچهر آتشی»؟
تا بر جبینِ فاجعه، بنویسد:
غمگینیِ ترانه ی «بوشهرِ» درد را.

رضا مقصدی